Labirynt

Drużyna przylgnęła do ściany lochów.

- Gorder, sprawdź kolejny zakręt – nakazał Roland.

- Chyba ciebie porąbało, ty zawszony synu wieśniaka! – odpowiedział Krasnolud.

- Tylko nie zawszony! – obruszył się człowiek. – Myję się raz na trzy miesiące, czyli częściej od ciebie.

- Chłopaki! – odezwał się Eldiriad. – Nie widzicie co ten diabelski labirynt z nami robi! Już sobie skaczemy do gardeł. Za chwilę bę…

Nie skończył, bo Roland złapał go za ramię i wypchnął do przodu.

- Czy ciebie porąbało! – elfowi puściły nerwy. – Chcesz abym zginął!

Nic się jednak nie stało.

- Uff – westchnął krasnolud i odkleił się od ściany – Było blisko. Ten kto wymyślił ten labirynt niech lepiej będzie martwy, bo jak go dorwę…

KLIK

- Cholera, Gorder! – krzyknął Roland.

Ziemia zatrzęsła się. Drużyna zauważyła zbliżającą się z oddali gigantyczną kamienną kulę, mknącą w ich kierunku.

- No to, taktyczny odwrót – stwierdził ze spokojem Roland.

- A co z pułapkami po drodze? – zapytał się elf.

- Albo one, albo kula, twój wybór, poza tym Gorder już uciekł. – Roland wskazał palcem na kurz, który został po krasnoludzie i niosące się z oddali dżwięki: „KLIK, KLIK, KLIK”.

Drużyna leżała na ziemi, tuż przed zawalonymi wrotami do „Potwornego Labiryntu Murphiego”. Ich zbroje były całe w sadzy, sprzęt nadawał się na śmietnik, a sakwy przygotowane na łupy, puste.

- To było niesamowite – dyszał elf. – Nadal nie wiem jak Gorderowi udało się w trzy sekundy rozwiązać tak trudną zagadkę z zapadniami i pochylniami.

- Wiesz goniący kamienny gryf, bardzo mnie zmotywował – stwierdził Krasnolud. – Swoją drogą ty go uruchomiłeś – wskazał na Rolanda.

- No co, myślałem, że jest coś wart – stwierdził człowiek.

- Wyjaśnij mi jak chciałeś przenieść ważącą kilka ton kamienną figurę? – drążył temat Gorder.

- Miałem kilka pomysłów – wyjaśnił człowiek.

- No, ale ten skok i huśtanie się na lianie było niesamowite – wtrącił się elf. – I ten strażnik na końcu.

- No – skwitował Roland. – Ta przygoda była niesamowita. Będę ją opowiadał wszędzie i każdemu. Początek i koniec są do d…y, ale środek był niesamowity. Opowiedzenie tej historii bez środka, to jak pokazanie niemytego owłosionego tyłka słuchaczom i próba wciśnięcia słabej opowieści.

- I powiedzenie: „A macie frajerzy!” – dodał Gorder.

Roland i Eldiriad przytaknęli.